Deze weduwe die terugkeert naar haar ashram in Vrindavan heeft me ongelooflijk geïnspireerd. Hoewel ze een kindbruid was, op veertienjarige leeftijd haar man verloor en al 60 jaar in dit dorpje woonde, had ze een ongelooflijk positieve instelling en was ze heel grappig en bijzonder vrijgevig en gastvrij. Ik was enorm onder de indruk dat deze vrouw, die helemaal niets had, zo gul was en zo’n geweldig gevoel voor humor had. Ze nodigde ons uit bij haar thuis, waar we thee dronken. En ik dacht: “Hoe is het mogelijk dat iemand met zulke fysieke problemen, die op haar veertiende weduwe was, zo gelukkig en vriendelijk kan zijn ...” Ik vond haar echt heel inspirerend.
Vrindavan, Inde, 1995
