Dit is een foto van Sharbat Gula, een jong vluchtelingenmeisje dat ik gefotografeerd heb toen ik aan de grens tussen Afghanistan en Pakistan bezig was met een verhaal. Op een ochtend liep ik door een vluchtelingenkamp buiten Pesjawar in Pakistan, toen ik stemmen hoorde in een tent. Het bleek om een meisjesschool te gaan. Ik ging naar binnen en vroeg de leerkracht of ik haar klas en enkele leerlingen mocht fotograferen. In een hoek viel me een meisje op met een ongelooflijke blik en verbluffende ogen. Ik wist meteen dat dit een belangrijk portret zou zijn. Op de een of andere manier vertelde haar blik het verhaal van Afghanistan. Er zat tragiek in, een droefheid over het feit dat meer dan 3 of 4 miljoenen Afghanen in tenten woonden in vluchtelingenkampen. Daarom fotografeerde ik haar. Het heeft al bij al misschien één à twee minuten geduurd. Ze keek heel nieuwsgierig naar de lens omdat het de eerste keer was dat iemand haar fotografeerde. Ze had onvergetelijke ogen, maar na enkele minuten stond ze op en rende ze weg omdat ze dacht dat de sessie voorbij was. Uiteindelijk bleek het wellicht de belangrijkste foto uit mijn carrière. Vele jaren lang hebben we letterlijk duizenden brieven gekregen van mensen die haar geld of kleren wilden toesturen, en zelfs van mannen die met haar wilden trouwen. Maar het mooiste is dat we haar uiteindelijk ook hebben kunnen helpen.
Pesjawar, Pakistan, 1984
